Mannen, vrouwen en verantwoordelijkheidsgevoel

Als man zit het in mijn botten om me verantwoordelijk te voelen. Niks mis mee zou je denken. Toch voelt het steeds minder kloppend.

Ik betrap mij erop dat deze verantwoordelijkheid op een mannelijke manier doorschiet en zorgt voor strakheid en onbeweeglijkheid en dat ik altijd bezig ben. Hierdoor heb ik minder rust en minder ruimte om nieuwe impulsen te volgen. Het was voor mij een schok om juist van vrouwen en jongeren te horen dat zij helemaal niet zitten te wachten op die traditionele behoedende mannenrol. Sterker nog: zij hebben last van die strakke kant in mij. En om heel eerlijk te zijn: ik ook. De schok die ik voelde, raakt misschien wel een collectieve pijn van het hele mannelijke volksdeel: we spannen ons in om vrouwen en jongeren te dienen en vervolgens horen wij dat we vasthouden aan oude structuren en oude zekerheden. Ik zie een sterke parallel met organisaties: ze bewegen vaak te weinig en houden lang vast aan een oude wijze van organiseren, met als argument dat ze verantwoordelijk zijn voor het voortbestaan. Vernieuwing krijgt zo minder kans. En daar hebben, je raadt het al, veel vrouwen en jongeren last van. Misschien moeten wij als mannen gaan erkennen dat vrouwen en jongeren op dit moment betere papieren hebben voor de broodnodige vernieuwing in onze organisaties en in de samenleving. Die vernieuwing is niet meer op de oude manier te plannen. Het start niet meer met een plan maar met een intentie, een beeld van de gewenste toekomst. Vervolgens is het aan de orde om toe te staan dat het zich ontvouwt. Het vraagt vooral van mannen een persoonlijke shift om ons meer te verbinden met ons hart, met ons gevoel en om meer te vertrouwen. En je voelt het al aankomen: om ons overdreven verantwoordelijkheidsgevoel los te laten.