Een grote ommekeer in mijn leven

Het is 3,5 jaar geleden sinds de laatste Nieuwsbrief van Bewust Bedrijf en sinds mijn laatste blog. Je zou zomaar denken dat ik met vervroegd pensioen ben, of dat ik in Amerika ben blijven steken. Het tegenovergestelde is waar: ik heb een zeer actieve en productieve tijd gehad. En een flinke reset van mijn leven.
in 2017 hebben Joanne (mijn partner) en ik besloten ons huis te verkopen en een groot stuk grond te kopen om een jongerenproject te starten. Sinds die tijd wonen, werken en leven we in een zelfvoorzienende gemeenschap met ruimte voor 5 à 6 jongeren die zijn vastgelopen in opleiding, werk en/of hun leven (Live-to-Be). Met een team waar ieder parttime zijn of haar eigen werk/inkomen heeft en de rest van de tijd zorg draagt voor het jongerenproject. Voor we begonnen hadden wij een helder beeld hoe het project eruit zou kunnen gaan zien, we hadden een duidelijke missie en vooral heel veel creatie energie. Maar we hadden werkelijk geen idee hoe groot deze verandering voor ons zou zijn en hoe veelomvattend ons project is. I.p.v. 2 jaar duurde het 3,5 jaar om het project op te bouwen met een grote zelfvoorzienende tuin, kas, werkplaats en jongerengebouw. De begininvestering is ook 3 x zo hoog dan we konden bedenken en we hadden al helemaal geen concreet plan hoe we aan dat geld zouden komen. We wisten alleen dat we dit gingen doen en we hadden een sterk weten en een immens vertrouwen dat dit project er gewoon moest komen. Het duurde veel langer dan gedacht om een stabiel en evenwichtig team op te bouwen. Hiervoor moest ik nog aardig wat persoonlijke processen doormaken en wij moesten ook groeien als collectief. Het is bijzonder om mee te maken hoe het project in het begin nog afhankelijk was van onze bezieling als initiatiefnemers en hoe na verloop van tijd het project langzaam een eigen op zichzelf staande ziel krijgt. In plaats van zelf iets manifesteren, voelt het steeds meer als een co-creatie waar ook grotere krachten meewerken waardoor het project haar eigen vorm krijgt. Aan mij de kunst om vooral dienstbaar te zijn aan wat moet gebeuren en niet teveel in de weg te lopen of dingen naar mijn hand te zetten. En ook om veel ingesleten patronen los te laten van strakke regie, planning en de gedachte dat de manier waarop ik iets zou doen toch echt veel handiger is dan hoe anderen dingen doen. Dit is een waar louteringsproces wat nog steeds doorgaat.
Ondertussen ziet ons dagelijks leven er totaal anders uit dan 3.5 jaar geleden. Hoewel Joanne en ik hier ook ons eigen huis hebben, ligt de nadruk toch vooral op het leven in onze gemeenschap van ca. 14 personen. Soms is dit vermoeiend, want i.p.v. één spiegel (mijn partner) zijn er voortdurend 13 spiegels waarin ik dingen ontdek over mijzelf. Maar ik ervaar het vooral als een grote rijkdom, alle verschillende levensverhalen, achtergronden, verrassende dynamieken, dingen die we samen vieren, de verschillende culturen die samenkomen met de vele buitenlandse vrijwilligers, etc. En vooral om de hele dag omringd te zijn met de energie van de nieuwe generatie, die heel anders in het leven staat. Het geeft mij enorme voldoening dat dit project een inspiratiebron is van wonen, werken en leven voor de nieuwe generatie. Dat zij hun idealen om de wereld mooier te maken ook daadwerkelijk waar kunnen maken. En dat zij de vrije ruimte ervaren om zichzelf te ontplooien en en ook een ommekeer in hun leven kunnen maken. Ik ervaar vaak alsof ik op de eerste rang zit in mijn eigen leven.

Het was mijn intentie om van het begin af aan de helft van mijn tijd werk te blijven doen buiten het jongerenproject. Maar de laatste 2 jaar nam het project vrijwel al mijn tijd in beslag. Vandaar ook de grote radio-stilte zonder blogs en nieuwsbrieven. Inmiddels is de opbouwfase van het project voltooid. Ik was nog niet actief op zoek naar nieuwe opdrachten, maar grappig genoeg kwamen er afgelopen maand ‘vanzelf’ weer vragen voor coaching of begeleiding van bedrijven of projecten naar mij toe. Ook hier werkt het Universum weer helemaal mee. Ik heb er veel zin in om weer buiten ons project actief te worden. Om alles wat ik afgelopen jaren heb geleerd uit te dragen op andere plaatsen. Dat is gezonder voor mijzelf, het is financieel nodig (Live-to-Be is 100 % vrijwilligerswerk) en ook voor ons project is het gezond dat we de taken en verantwoordelijkheden verder kunnen verdelen.

Geboorte van het Lichtschip

Co-creëren met het Universum

Vanaf juli 2019 bouwen wij aan het Lichtschip. Dit grote ecologische gebouw wordt het hart van het Live-to-Be Jongerenproject.

Live-to-be is een plek waar leven vanuit je hart en het inzetten van jouw unieke talenten centraal staat. Veel jongeren die bij ons verblijven zijn hoog sensitief en voelen zich niet thuis in de structuren van de maatschappij. Dit veroorzaakt vaak verwarring, zinloosheid en vertwijfeling. Live-to-be biedt een veilige bedding in de zoektocht naar waar je gelukkig van wordt, ook al voelt dit nieuw en anders dan wat om je heen gedaan wordt.

In dit verhaal deel ik mijn ervaringen van dit mooie en speciale bouwproces. Ik stel me voor dat dit de manier is waarop wij straks in de 5e dimensie (5D) al onze projecten manifesteren. In een prachtige co-creatie samen met het Universum. Ik ervaar de 5D als een sterkere verbinding met het grotere geheel. Ik leef meer in het moment en maak me minder zorgen maak. Ik vertrouw erop dat de juiste dingen op mijn pad komen en dat alles wat gebeurt ook een reden heeft. Ook al kan ik die op het moment zelf vaak nog niet zien. Iets gebeurt ‘toevallig’ en lijkt op het eerste oog soms zelfs rampzalig. Maar vaak is dit juist een positieve wending in de gebeurtenissen die ik zelf nooit had kunnen verzinnen. Op zulke ‘rampzalige’ momenten voel ik een keus in mijzelf. Ik kan in mijn ‘oude denken’ schieten, met veel stress en spanning als gevolg. Of ik kan kiezen voor het vertrouwen. Soms duurt dat oude denken een paar dagen, maar het lukt mij steeds eerder om terug te keren, mede door de hulp van mensen om mij heen. Vrijwel iedereen in de Live-to-Be leefgemeenschap haakt meteen af als ik de verkeerde afslag neem. Soms ervaar ik het als lastig om samen te leven met veel hooggevoelige mensen, maar het is voor mij ook een heel krachtig anker om op het juiste spoor te blijven.

Het vertrouwen op het toeval wordt ook ‘synchroniciteit’ genoemd. Dit is wat anders dan in het gras gaan liggen en afwachten dat het vanzelf wel goed komt. Het vraagt ook wakkerheid, een heldere focus, adequate actie en onderscheidingsvermogen. Een prachtige uitdrukking voor mij is: ‘vertrouw op Allah, maar bind wel je kameel vast’.

vrijwilligers brengen leem aan op de wanden

Synchroniciteit in de praktijk

Ons eerste ‘ongelukkige toeval’ was dat onze aannemer al in het begin van onze bouw failliet ging. Faillisementen kosten altijd geld en geven vertraging. Bij ons kostte het ook geld, maar dat verdienden we later terug omdat we de bouw helemaal in eigen hand hebben genomen. Dat was spannend, maar zorgde ook dat wij alles op onze eigen wijze konden doen met onze eigen energie. Robijn en Ruben, twee jonge ZZP-ers die eerder voor de failliete aannemer werkten, namen de lead. Voor beiden was het de eerste keer dat zij zo’n groot project leidden. Zij waren enorm betrokken en gemotiveerd. Het vertrouwen wat zij van ons kregen gaf hen letterlijk vleugels. Er was een totaal andere sfeer in de bouw dan op andere bouwplaatsen, met andere muziek en meer rust en vriendelijkheid. Zij waren de ideale personen om samen te werken met de jonge vrijwilligers. De gemiddelde leeftijd van alle mensen die aan het Lichtschip werkten ligt ruim onder de dertig. Hierdoor is vanaf het begin af aan al de bezieling van de nieuwe generatie te voelen in dit gebouw, wat uiteindelijk ook bestemd is voor jongeren.
Verderop in dit verhaal beschrijf ik nog meer voorbeelden van synchroniciteit. Bijvoorbeeld hoe wij steeds de juiste vrijwilligers op ons pad krijgen en hoe er steeds weer genoeg geld op de rekening komt om de bouw ongehinderd door te laten gaan.

Betrokken vrijwilligers, liefde en passie

Ik heb enorm genoten van de stroom vrijwilligers tijdens de bouw. In totaal hebben bijna 40 vrijwilligers uit 17 verschillende landen meegeholpen. Van Chili, Argentinië en Brazilië, tot USA, Canada en Mexico, maar ook Zuid Africa, Israel, Australië en veel landen in Europa. Ik voelde mijzelf op een mini wereldreis door alle ontmoetingen van jonge mensen die zichzelf en de wereld aan het ontdekken zijn.

Ik heb veel respect voor de inzet van alle mensen die hebben meegewerkt. Want het is een groot gebouw en het vraagt een lange adem als je oneindig veel wanden moet bouwen, isolatiemateriaal in alle plafonds moet doen, planken moet leggen op de complete bovenverdieping, muren van wel 8 meter hoog moet lemen, of de hele buitengevel moet betimmeren en beitsen.

Het is heel bijzonder hoe steeds op het juiste moment de juiste mensen op ons pad komen. Andrès uit Spanje, een ervaren schilder, meldt zich precies net op het moment dat wij daar aan toe zijn. Charlie uit Duitsland geeft aan dat zij wel zin heeft om te leren hoe je elektriciteit aanlegt. Net in een tijd dat dit hoog nodig is. Ik leg haar uit hoe je stopcontacten aansluit en vanaf dat moment duikt zij hier helemaal in. Ze kijkt Youtube filmpjes en legt mij vervolgens uit hoe de meer ingewikkelde schakelingen moeten. Of Roman (uit Nederland) is er langere tijd en komt steeds op het juiste moment is om te doen waar hij goed in is. Er waren soms ook vrijwilligers die veel begeleiding vragen. Maar compenseerde met hele mooie momenten tijdens het eten of bij het kampvuur, omdat zij daar hun muzikale talenten inbrachten.

Ik begreep steeds beter dat het niet om de bijdrage van de individuele vrijwilligers gaat, maar om de positieve flow die we met elkaar als collectief creëren. Ook is belangrijk wat de vrijwilligers  meenemen naar hun leven. Soms hebben zij meer helderheid over wat zij willen in hun leven. Soms een verdiept inzicht in spiritualiteit of veel meer verbinding met hun gevoel. Ook geeft het hen vaak nieuwe eetgewoonten, inzicht in hoe voedzaam leven en eten dicht bij de natuur is. Meerdere mannelijke vrijwilligers ervaarden voor het eerst dat ze gewaardeerd werden om wie ze zijn, i.p.v. hoeveel werk ze verzetten. Ze leerden hun lijf op een andere manier kennen door de dagelijks yoga. Zij ontdekten dat je ook bij zwaar fysiek werk in balans kunt blijven en je lijf niet hoeft te overbelasten.Veel van die vrijwilligers hadden ook deelnemers kunnen zijn. Twee deelnemers die bij ons waren voor een begeleidingstraject, gingen na hun traject verder als vrijwilliger. In de opbouwfase vervult het Lichtschip in wording al volop de functie waarvoor het bedoeld is. Het is helemaal gebouwd met duurzame en natuurlijke materialen met stro, hout en leem en natuurlijke verven. Daarnaast zijn liefde en passie vooral de belangrijke bouwstenen. Iedereen die het gebouw binnenkomt, voelt dit.

De dans met geld, mensen en mogelijkheden.

Ik voel mij als aanstuurder  vaak een choreograaf van een dansgezelschap, ondersteund door een ‘live’ orkest. We dansen samen en als choreograaf heb ik het voorrecht om de leiding te nemen. Op het eerste oog lijkt het misschien dat ik bepaal wat er gebeurt, maar ik ervaar mijzelf veel vaker als waarnemer van de signalen en bewegingen. Daarin wordt  langzaam duidelijk wat blijkbaar de bedoeling is. Het is een kunst om dat te volgen en niet mijn hoofd ertussen te laten komen.
Ik heb dit heel duidelijk ervaren in het beschikbaar krijgen van geld voor de bouw. Wij zijn gestart zonder dat de financiering rond was. Puur op basis van vertrouwen dat het geld sowieso binnen zal komen en dat we hier alleen maar op kunnen rekenen als wij vastberaden zijn in al onze acties. Het Universum en onze begeleiders hebben een duidelijk signaal nodig. Pas als wij bewegen komt er meer beweging naar ons toe. Dat merkten wij steeds door mensen doe onverwacht op ons pad kwamen en ons renteloos geld wilden lenen.

Ik heb genoten van de rol als verbinder van opties en mogelijkheden en als kanaal waarlangs allerlei potenties vorm krijgen. Via dat kanaal zijn een ontelbaar aantal onzichtbare wezens soms heel voelbaar. Allemaal hulptroepen die al die tijd dit samenspel ondersteunen. Door dit alles is dit bouwproces voor ons een heel speciaal avontuur geworden. Hiermee is het Lichtschip in meerdere opzichten een stevige en liefdevolle basis geworden voor Live-to-Be en voor alle jongeren die in de toekomst een plek bij ons vinden.

Auteur: Jaap Vermuë is initiatiefnemer en teamlid van het Jongerenproject Live-to-Be. Ook alle teamleden geven binnen Live-to-Be hun bijdrage vrijwillig. Jaap is zelfstandig trainer, coach en energetisch therapeut. Hij ondersteunt samenwerking tussen de ‘oude’ en ‘nieuwe’ generatie en begeleidt individuen en organisaties in transities. Zijn uitgangspunt is dat échte verandering alleen plaatsvindt als er ook een verhoging van bewustzijn aan ten grondslag ligt. Hier komt zijn passie vandaan om de nieuwe generatie de ruimte te geven. Want zij hebben vaak een hoger bewustzijn en kunnen het verschil maken in de wereld.

De weg naar de top

Hoe doe je dat, de weg naar de top? Als je graag iets wilt bereiken, als je een helder doel hebt, hoe kom je daar dan. Ik heb deze zomer letterlijk een top bereikt, door samen met ons gezin bovenop de Mont Blanc te staan. 

Gek genoeg viel het ons allemaal mee, we waren boven voor we het doorhadden. Later realiseerde ik mij hoeveel parallellen er zijn tussen de manier waarop wij deze tocht hebben voorbereid en bereikt en hoe je in je werk jouw top of jouw doelen kunt bereiken. Het begint met een heldere keuze, de beslissing dat wij graag een keer de Mont Blanc willen beklimmen. Een keus is alleen maar realistisch als hij logisch voortvloeit uit hetgeen je eerder hebt gedaan en waar je vanzelfsprekend mee bezig bent. We hebben de laatste jaren regelmatiger hoge bergen beklommen en we hebben genoeg informatie over de beklimming van de Mont Blanc waardoor we van binnen weten dat we dit kunnen. We hebben al het benodigd materiaal voor zo’n tocht en we hebben meerdere cursussen gevolgd om zelfstandig en veilig als touwgroep op gletsjers te kunnen lopen. Dan komt de voorbereiding. Allemaal in goede conditie en rustig opbouwen door al twee weken samen in de bergen te lopen, inclusief een paar hoge gletsjertochten. Zo wennen we aan de hoogte en kunnen weer met z’n allen soepel en tegelijk in volle concentratie en goed op elkaar afgestemd aan het touw lopen. Deze concentratie en samenwerking in ons ‘team’, de touwgroep die wij met ons gezin vormen, is misschien nog wel het belangrijkste. Vervolgens is het de kunst om vanbinnen rustig te blijven, niet te gaan racen, overhaasten of meedoen met de ‘opgefoktheid’ die er bij een deel van de Mont Blanc beklimmers is. Daar hoort bij dat we ieder moment tijdens de voorbereiding voor onszelf blijven toestaan dat die top mooi is, maar niet heilig. Veiligheid staat voorop, bij slecht weer of problemen bij een van ons gaan we allemaal terug.