Stroomversnelling, de energie van 2016

Ieder jaar heeft zijn eigen dynamiek en energie. Zo lijkt 2016 het jaar van doorbraken en stroomversnellingen. Veel mensen verwachtten dit al vanaf december 2012, alles zou vanzelf beter worden. In plaats daarvan waren 2013, 2014 en 2015 voor veel mensen en organisaties behoorlijk heftige jaren. Alles wat nog niet helemaal in balans is leek te gaan schuddend en te grote ongelijkheid, niet integer handelen of ‘gemene spelletjes’ kwamen aan het licht. In 2016 gaat dit proces door, maar er waait tegelijkertijd een andere wind. Ik lees het op veel plaatsen, ik ervaar het zelf en ik zie het overal om mij heen. 2016 lijkt het jaar van de doorbraken, ineens gaat iets stromen waar je al jaren mee bezig bent en wat maar steeds niet van de grond kwam. Of ineens wordt het duidelijk dat je het over een totaal andere boeg moet gooien met je werk of in je keus voor wonen. Alsof de tijd rijp is, alsof we ook collectief een tipping point hebben bereikt. Jan Rotmans spreekt over ‘Nederland kantelt’ en onder die noemer zijn inmiddels al vele honderden groepen en netwerken bezig met hervormingen in zorg, onderwijs, veiligheid, het geldwezen, etc. We weten nog niet hoe het er precies uit gaat zien, maar we voelen wel welke kant het op gaat. Omdat dit op collectief niveau gebeurt, geeft dit een sterke positieve energie, soms bijna euforie.
Dat we de tijd en de wind nu mee lijken te hebben, betekent nog niet dat alles vanzelf gaat. We hebben tot op zekere hoogte zelf in de hand in hoeverre we deel zijn van deze positieve flow. Deze tijd vraagt meer dan ooit dat we onze vertrouwde (en soms ook logische) weerstand tegen verandering verder loslaten. Als jouw weerstand tegen verandering de boventoon blijft voeren, dan is de kans zelfs groot dat jij in jouw omgeving en in jouw dagelijkse leven heel weinig merkt van alle doorbraken en stroomversnellingen. Zo treedt er steeds meer een scheiding op tussen verschillende realiteiten die tegelijkertijd bestaan. De wereld waarin wij dagelijks leven en de manier waarop wij die dagelijks om ons heen waarnemen, wordt in sterke mate bepaald door de keuzen die wij maken in onze binnenwereld. Het is dus ieder moment een keus aan onszelf: durf ik de weerstand tegen verandering los te laten en durf ik mijn passie serieus te nemen en hier met een open hart, open geest en een heldere focus aan te werken. Met een beetje lef wordt 2016 een heel bijzonder jaar. Ik ga ervoor!!

Stuck or shift

 

‘Stuck or shift’, dat voelt niet direct als een fijne keus, maar ik zit er middenin. Zelfs een prachtig plan dat ik met veel passie in de wereld wil zetten stroomt niet meer vanzelf. “Onbegrijpelijk!” zegt mijn beperkte ik en het wil gelijk actie om het op te lossen. Maar die acties werken niet. Er is meer aan de hand, schijnbaar is er een shift aan de orde, waarbij er niets anders rest dan dit vertrouwde kindje even los te laten. Dat is verwarrend. ‘Kindjes’ zijn de activiteiten waar je hele ziel en zaligheid in zit en die je houvast geven. In de loop van de tijd nemen ze een steeds vastere vorm aan. Ik voel grote weerstand om dat los te laten. Maar ik ervaar aan den lijve dat vasthouden ook vastlopen betekent: stuck! Er is dus schijnbaar een shift aan de orde: stoppen met dingen die niet meer vanzelf stromen, zonder dat ik een uitgestippelde route heb voor wat daarna komt. Mijn intuïtie volgen, vertrouwen en mezelf letterlijk beschikbaar stellen voor een grotere bedoeling ook al overzie ik die nog niet. Het voelt kwetsbaar en ik voel dat dit behoorlijk ver gaat. Er lijkt een herdefiniëring aan de orde van hoe werk eruit ziet. Oude gedachten over werk, zekerheid, inkomen of mijn bijdrage aan de wereld kloppen steeds minder. En een nieuwe vorm is er nog niet.
Ik herken ditzelfde bij meer personen en organisaties. Het oude werkt niet meer. Je staat voor de keus: stuck or shift. ‘Shift’ betekent dat je niet langer alles probeert te beheersen, dat je stopt met die oneindige afwegingen en twijfels over wat je allemaal zou kunnen doen. En ja, dan moet je soms zelfs je meest dierbare kindjes loslaten, zonder dat je weet wat hierna komt.

 

Van stap naar sprong

Bij het overstappen naar mijn nieuwe site werd mij weer eens duidelijk hoe groot het verschil is tussen geleidelijke verandering en een sprong. Ik herken dit thema in veel organisaties die zich stap voor stap aanpassen aan nieuwe omstandigheden. Die stappen zijn logisch voor mensen die er middenin zitten, maar ze zijn lang niet altijd effectief. Een organisatie wordt hier vaak onnodig complex en stroperig van. Tijd voor een sprong?

Toen ik hoorde dat ik niet verder kon werken met mijn oude website was ik eerst pissig, de gebruikelijke weerstand tegen verandering. Maar geleidelijk werd weer eens helder dat toeval niet bestaat. Er is schijnbaar een sprong aan de orde, het is goed dat ik mijzelf opnieuw profileer. Dan wordt het werken aan een nieuwe site ineens een kans, met nieuwe mogelijkheden. Het dwong mij om in alle rust te kijken wat nou eigenlijk de essentie is van mijn werk en van Bewust Bedrijf, ik ging opnieuw nadenken welke rol ik wil vervullen en hoe mijn site dat kan ondersteunen. Ik zag ineens drie poten in mijn bedrijf, die ergens wel met elkaar te maken hebben, maar ook nog flink gescheiden zijn. Het gaf mij enorm veel energie en helderheid om die drie poten uit te werken op mijn site. Het effect is dat mijn werk weer meer een geheel is geworden. Mooier kan toch niet. Ook kon ik ineens veel gemakkelijker dan daarvoor delen van wat ik in huis heb. De nieuwe site is niet op de eerste plaats gericht op omzet, maar op vermenigvuldigen van inspiratie. Ik vertrouw erop dat er altijd genoeg werk en omzet zal blijven, als ik maar in mijn stroom blijf. We zijn immers hard toe aan een nieuwe economie van het delen.

Het overstappen op een nieuwe website is relatief overzichtelijk. Toch zie ik een sterke parallel met veranderingen in organisaties. Als ik in een organisatie vraag naar het waarom van een bepaalde werkwijze of structuur, dan wordt mij meestal uitvoerig uitgelegd hoe die stap voor stap is ontstaan. Allemaal logisch, maar soms helemaal niet effectief of onbegrijpelijk voor nieuwkomers die met een frisse blik binnenkomen. Misschien dat hierom veel nieuwe mensen afhaken in een organisatie: zij hebben niets met een geschiedenis die zich langzaam heeft vastgezet in een ‘zwaan-kleef-aan-systeem’. Het geluk is dat het ‘toeval’ vaak meewerkt. Het pand waarin je al 30 jaar zit wordt gesloopt, je wordt door bezuinigingen gedwongen om fors te bezuinigen op het management, etc. Een organisatie die goed in balans is kan erop vertrouwen dat dergelijke ‘rampen’ vaak ook een zegen zijn en je dichter brengen bij je kern. Durf te springen !!!

 

Schrijven van een boek, lessen voor leiderschap

Bij het schrijven van mijn boek geniet ik van de stroom ideeën en beelden. Boeiend om verder de diepte in te gaan en vanbinnen te voelen en weten hoe het transformatieproces bij de mens verloopt en wat dat betekent voor organisaties. 

Net als bij leiderschap geldt dat alleen waarheid die ik vanbinnen ken effect heeft in de buitenwereld. Hiervoor moet ik goed afgestemd blijven op mezelf en mijn eigen ontwikkeling. Ik ben meester in het invoelen en aanvoelen. Voor ik het doorheb verplaats ik mijzelf al schrijvend teveel in de lezer of mijn uitgever. Weg eigen toon en authenticiteit. Dit is net als met leiderschap. Leiders zijn krachtiger en effectiever als ze zich niet verplaatsen in de buitenwereld, maar als ze de buitenwereld als deel van zichzelf ervaren, alsof jij samen met die buitenwereld een groot organisme vormt. Dan kun je voluit je eigen lijn inzetten en vertrouwen dat jij zo jouw unieke bijdrage hebt aan het geheel. En omdat je zelf ook deel bent van dat geheel zal het resultaat ook goed zijn voor jezelf. Als we deze slag op grotere schaal maken, dan zal de wereld snel mooier en beter worden. Dat is ondertussen meer dan wenselijk.